Mythe 3 uit het boek ‘De weg’ van Michael Puett: Wie we werkelijk zijn ligt in onszelf verborgen, nominatie beste spirituele boek 2017

Het boek De weg – wat Chinese filosofen ons over het goede leven leren is door Stichting Collectieve Promotie van het Nederlandse Boek (CPNB) genomineerd voor het beste spirituele boek van 2017. De auteurs – Michael Puett en Christine Gross Loh, dagen lezers uit hun opvattingen over persoonlijke ontwikkeling, macht, relaties en authenticiteit te herzien. Hieronder volgt een gedeelte uit de inleiding van het boek, waarin de populaire Harvard hoogleraar Puett ingaat op wat volgens hem mythen zijn.

Toen in het spiltijdperk de oude aristocratische religieuze instituten in verval raakten, moest men op zoek gaan naar nieuwe bronnen van waarheid en zingeving. In onze tijd Lees verder

Licht en duister

9

DE KOMENDE MAANDEN ZAL OP DEZE PLAATS OM DE VEERTIEN DAGEN OP ZATERDAG EEN BLOG GEPLAATST WORDEN.                IN DE TUSSENLIGGENDE TIJD KUNNEN DE BEZOEKERS HIEROP  REAGEREN. ER WORDT GEWERKT AAN EEN MOGELIJKHEID DAT OP DEZE PLAATS BEZOEKERS RECHTSTREEKS MET ELKAAR IN GESPREK KUNNEN GAAN. WIJ HOUDEN U OP DE HOOGTE.

DE DATA ZIJN:                                                                                           9 EN 23 JANUARI – 6 EN 20 FEBRUARI – 5 EN 19 MAART.

HET TEAM ‘HART VOOR TAO’. Lees verder

Tweede deel Pentagram boekwinkellezing van 11 november 2015

Wij leven in een wereld van dualiteit, alles is hier tweevoudig. Niets blijft zoals het is, alles verandert voortdurend. Lao Zi spreekt hierover in vers 2 van zijn Daodejing, we lezen het eerste gedeelte daaruit:

13Als de hele wereld weet wat het mooie mooi maakt, dan is er al het lelijke.

Als iedereen weet wat het goede goed maakt, dan is er sprake van het niet goede.   Daarom: Lees verder

Pentagram boekwinkellezing, 11 november 2015, deel 1 van 4

Geachte aanwezigen.

multiverse-realityWij mensen zijn tweevoudige wezens; tijdelijk, gezien naar onze stoffelijke verschijning – die is immers eens geboren en zal ooit weer sterven –  en niet-tijdelijk gezien naar de energie waaruit we bestaan. Deze energie is afkomstig uit een mysterieuze Bron.

Een Bron die weer uit het onnoembare voortvloeit.

Het onnoembare dat we – bij gebrek aan beter –  Tao noemen.

 

In het boek Hart voor Tao staat centraal hoe de gerichtheid van de mens minder kan worden ten aanzien van zichzelf en op zijn eigenbelang, opdat zijn verbinding met de Bron van alle bestaan hersteld kan worden. Leidraad daarbij is de Daodejing van Lao Zi. Lees verder

Lezing ‘Leven uit Tao’ op woensdagavond 11 november door Elly Nooyen in Haarlem

Leven uit Tao 600

Steeds wanneer de mens een stapje achteruit zet, kan zijn hemelse natuur zich openbaren. Hij gaat de weg tot Tao nooit voor zichzelf alleen, want Tao is verbonden met alles en iedereen.

De mens die niets doet dat Lees verder

Liefde, deel 3 van het boek Wu Wei van Henri Borel uit 1895

Het was weder avond. Wij zaten op de zachte berg, rustig vertrouwd in de grote stilte van de plechtige tijd. De bergen ver om ons lagen deemoedig in devotie, als roerloos neergeknield onder de hemel, onder de langzaam dalende zegening van de nacht. De eenzame bomen, hier en daar langs heuvelen, stonden onbewegelijk te wachten, in vrome aandacht. De Zee ruiste vaag en onbestemd, verloren in haar eigen grootheid. Er was vrede in de lucht, en geluiden droomden op als van gebed.

De Wijze was statig als Lees verder

Kunst, deel 2 van het boek Wu Wei van Henri Borel uit 1895

“Wat is Poëzie?” vroeg ik de Wijze. Wij zaten boven op de rots, onder de schaduw van een welving. Vóór ons de zee, een eindeloze lichtschittering in de zon. Gouden zeilen zweefden er zacht voort. En lucht vlogen er witte meeuwen, in edele golvingen. In de blauwe hemel kwamen grote, blanke wolken aan, puur als sneeuw, en dreven in statige stoeten, langzaam, in gelijkmatige beweging. “Wat is Poëzie?”

“Het is zo eenvoudig, zo natuurlijk als de zee, als Lees verder

Tao, deel 1 van het boek ‘Wu Wei’ van Henri Borel uit 1895

Ik was in de tempel Shien Shan, op een klein eilandje in de Chinese Zee, een paar uur varens van de havenstad Ha To. Van het Westen kwamen twee rijen bergen zacht naar het eilandje toe, dat in hun midden lag, in de sti1le samenvloeiing van hun omlijningen. In het Oosten was de oceaan, eindeloos. De tempel staat hoog tegen rotsen geleund, in de schaduw van brede boeddha-bomen.

Het eilandje wordt weinig bezocht. Somtijds komen er vissers ankeren, die, gevlucht voor een naderende typhoon, niet Lees verder