Tagarchief: Henri Borel

Liefde, deel 3 van het boek Wu Wei van Henri Borel uit 1895

Het was weder avond. Wij zaten op de zachte berg, rustig vertrouwd in de grote stilte van de plechtige tijd. De bergen ver om ons lagen deemoedig in devotie, als roerloos neergeknield onder de hemel, onder de langzaam dalende zegening van de nacht. De eenzame bomen, hier en daar langs heuvelen, stonden onbewegelijk te wachten, in vrome aandacht. De Zee ruiste vaag en onbestemd, verloren in haar eigen grootheid. Er was vrede in de lucht, en geluiden droomden op als van gebed.

De Wijze was statig als Lees verder

Kunst, deel 2 van het boek Wu Wei van Henri Borel uit 1895

“Wat is Poëzie?” vroeg ik de Wijze. Wij zaten boven op de rots, onder de schaduw van een welving. Vóór ons de zee, een eindeloze lichtschittering in de zon. Gouden zeilen zweefden er zacht voort. En lucht vlogen er witte meeuwen, in edele golvingen. In de blauwe hemel kwamen grote, blanke wolken aan, puur als sneeuw, en dreven in statige stoeten, langzaam, in gelijkmatige beweging. “Wat is Poëzie?”

“Het is zo eenvoudig, zo natuurlijk als de zee, als Lees verder

Tao, deel 1 van het boek ‘Wu Wei’ van Henri Borel uit 1895

Ik was in de tempel Shien Shan, op een klein eilandje in de Chinese Zee, een paar uur varens van de havenstad Ha To. Van het Westen kwamen twee rijen bergen zacht naar het eilandje toe, dat in hun midden lag, in de sti1le samenvloeiing van hun omlijningen. In het Oosten was de oceaan, eindeloos. De tempel staat hoog tegen rotsen geleund, in de schaduw van brede boeddha-bomen.

Het eilandje wordt weinig bezocht. Somtijds komen er vissers ankeren, die, gevlucht voor een naderende typhoon, niet Lees verder

Verhaal van Henri Borel uit het hoofdstuk woe wei van het boek ‘Wijsheid en schoonheid uit China’

De Nederlander  Henri Borel, verbleef in de negentiende eeuw lange tijd in China. Al in 1897 gaf hij een zeer fijnzinnige vertaling uit van de Daodejing. In 1919 schreef hij een boek: Wijsheid en Schoonheid uit China. In dit boek is opgenomen een fantasie, daarin bezoekt de schrijver op een afgelegen eiland een oude, wijze, Lao Tse genaamd.

Ik beklom de rots waarop de oude wijze zou wonen. Na een half uur gegaan te zijn kwam ik op de top waar een stenen, vierkant huisje stond. Ik klopte op de deur en hoorde Lees verder